Yalnızlık...

Dün bir ara evde yapayalnızdım. Aslında evin her odasında birileri uyuyordu fakat tek ses çıkaran bendim. dolayısıyla yalnızdım.
Yalnızlığı çok seven bir insanım. öyleki yalnız yemek yemeğe çıkmayı, yalnız alışveris yapmayı, yalnız aktivite yapmayı çok severim. evet biraz kendime fazla düşkünüm sanırım. Tamam buraya kadar herşey normal de. Yalnızlığı bu kadar çok seven insan, neden yalnızlıktan korkar ?
Dün yalnız olduğumu hissedince bir an için korktum. sessizlik korkuttu beni. o anda kendime sordum "sen değil miydin yalnızlığı çok seven? Al sana babalar gibi bir yalnızlık, doya doya yaşa, tepe tepe kullan." Ama yok nedense korku yalnızlıgın tanıdı cıkartmaktan daha büyüktü. Sebebini anlayamadım, hırsız korkusu değildi bu, karanlık korkusu da değildi... Bariz bir şekilde yalnızlık korkusuydu işte. Kendini çözümlemeye çalışıyorum. Tek cevap olarak şunu buluyorum ; sanırım ben yalnız kalmayı sevdiğimden değilde, yalnız bırakılmaktan korktuğum için tek başıma gidiyorum her yere....