Sıkıldığımda annemin dizine yatıp ağlamayı öyle çok istiyorum ki. Ama yapamıyorum. Çünkü onu kendimden çok seviyorum.. Kendi emekleriyle gururlu, güçlü bir kız yetiştirdiğini görsün istiyorum. " ben güçlüyüm anne, Kimse beni ağlatamıyor"
"Güçlüyüm" demekle olmuyor bazen...
gözyaşlarını saklamak kolay, ya ruhunda kalan izler?
Paylaşmak, anlatmak, ağlamak rahatlatıyor, Hele ki her zaman seni destekleyeceğinden emin olduğun birine anlatmak...
Bu akşam yanına yatsam anne, çocukluğumda olduğu gibi korktuğumu söylesem elimi tutsan. Belli etmeden gizlice ağlasam. Anne kokusuyla uyusam yanında. Gülerler mi bana ? Gülsünler boşver. Bazen Canım çok acıyor... Sadece aşk değil, hayatta yoruyor, iş , insanlar, ruhsuzlar, karaktersizler, sorumsuzlar, tembeller.... o kadar çok insan var ki yoran.
kimi zaman sabredemiyorum. Bağırmayı öğretmedin ki bana, avazım çıktığı kadar azarlayayım önüme geleni... "Sus" dedin, "Sen sus ve sakin ol, Hakkını ara ama bağırma"... Belki de en iyisi budur. Susmak ve zamanı geldiginde konuşmak...Bilemedim şimdi.
Yine de Güçlüyüm ben. Sen çok dirayetli bir kız yetiştirdin. Her insan hayatının belli bölümlerinde sıkılır, bunalır, acı çeker. olsun bunlar büyütür belki de (ya da avutuyormuyum kendimi )
Güçlüyüm, Daha da güçleneceğim, Hep güçlü olacağım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder